fbpx

Idee kreatywnego uczenia (się) – Peers (Salsa)

Głośno. Upalnie. Kolorowo. Serce Brazylii. Karnawał. Setki grup, tysiące kostiumów, morze tańca. Pewnie nikt się tego nie spodziewa, że właśnie w miejscu tętniącym salsą powstał jeden z fundamentów Scratcha. Seymour Papert przebywał w Rio de Janeiro. Mógł zobaczyć jak w wielu klubach młodzi i starzy, zawodowcy i amatorzy, gwiazdy i szeregowi tancerze tworzą wspólnie karnawałowy pokaz.

Przed lekturą artykułu – obejrzyj film:

Autorem artykułu jest Krzysztof Jaworski – koordynator i trener w wielu programach edukacyjnych dotyczących edukacji cyfrowej. Absolwent Akademii Pedagogicznej w Krakowie oraz Uniwersytetu Szczecińskiego, oligofrenopedagog. Ukończył studia podyplomowe dotyczące coachingu. Prelegent na wielu konferencjach edukacyjnych m.in.:  Inspiracje, TEDxPiotrowskaStreetSaloon, Zlot Innowacyjnych Nauczycieli, Informatyka w Edukacji, Scratch Conference 2017 i 2018. Zapalony fan Scratcha. 🙂

Szkoła salsy

Dzieci uczą się w klasach. Zasadniczym kryterium podziału jest wiek. Młodsi i starsi przez większą część formalnego czasu nauki nie mają z sobą kontaktu. Odizolowani w osobnych salach realizują programy nauczania. Tak przecież było zawsze. Ja uczyłem się w takich klasach. Byłem nauczycielem w takich klasach. Takie klasy były, są. Będą?

Zerknijcie okiem na świat poza murami szkół. Jak dzieci, młodzi ludzie, dorośli zdobywają doświadczenia, jak się uczą? Czas naturalnej nauki jest jak szkoła salsy, gdzie każdy uczy się od każdego. Młody od starszego, starszy od młodego. Nie ma metrykalnych podziałów, jest uczenie się w zróżnicowanej grupie. Nie jest to uczenie się rówieśników, jest to uczenie się z różnorodności. Ten model pozwala stworzyć jedno z największych i perfekcyjnie zaplanowanych widowisk karnawałowych na świecie.

Gimnazjum, które obudziło ducha

Ducha salsy trzeba w sobie obudzić. Różne są drogi. I różne tempo budzenia. Minęło kilka solidnych lat zanim pozwoliłem sobie na to, aby odrobinę odpuścić kontrolę w nauczaniu. Pamiętam jeden z przełomowych momentów. Uczniowie w gimnazjum. Gościnne zajęcia z programowania. Wspólne wygenerowanie pomysłów przez młodzież z różnych klas. Podjęcie tematów. Przestałem im mówić, róbcie to i to. Powiedziałem wybierzcie. Pracujcie w parach, grupach, które sobie wybierzecie. I obserwowałem. Miałem czas. Zwolnił się zasób energii do tej pory zagarniany przez próbę kontroli. A oni krążyli między stanowiskami, wymieniali się pomysłami. Pytali o pomysły i je wdrażali. Na moich oczach stali się społecznością uczącą się. Pojawiła się salsa edukacji.

Edukacja to energia roztańczonych elektronów

Energia tańca powstaje pomiędzy. Potrzebny jest przepływ. Kontakt, impuls, odpowiedź. Dialog. Poszukiwanie płynności. Setki powtórzeń. Setki błędów. Pomiędzy. Najpiękniejszy, najbardziej osobisty i naturalny proces edukacji odbywa się pomiędzy. W tej eterycznej tkance relacji. Dzięki tej tkance ludzkość mogła stanąć stopą na księżycu, dzięki tej tkance możemy pozyskiwać energię z odnawialnych źródeł, dzięki tej tkance poradzimy sobie z pandemią wirusa. Jeden człowiek tego nie dokona. Dokona tego tkanka, ruch, energia tworząca społeczność. Edukacja, którą wzmacniają twórcy Scratcha to proces celebrujący tą bezcenna materię. Dajmy się uwieść pierwszym krokom. Kolejne staną się z dnia na dzień coraz bardziej naturalne. Wejdą w krwioobieg.

Zaufanie i szacunek

Tkanka edukacyjna społeczności jest bardzo czuła. Jak taniec potrzebuje rytmu, przestrzeni. Rytm edukacyjnych odkryć i ekspresji karmi się zaufaniem, równością, szacunkiem, różnorodnością. Tylko w takich warunkach może zaistnieć chemia uczenia się. Wzajemność, ciekawość, wiara w sprawczość, samodzielność i ekspresja. Dojrzałość. Wolność. Odpowiedzialność. Etyczny drogowskaz uczącej się społeczności.

Scratch jak szkoła salsy

Scratch pod pewnym względami jest jak środowisko szkoły salsy. Z jednej strony daje pewną formę pozwalającą na wyrażenie się poprzez matematykę, programowanie, grafikę, muzykę, majsterkowanie, eksperymentowanie. Z drugiej jest siecią społecznościową bazującą na otwartości, możliwości prezentowania swoich działań, współpracy, różnorodności. Pora zerwać z perspektywą, że Scratch to tylko język programowania, dodatkowo taki trochę niepełnoprawny. Pora odrzucić podejście, że to coś trudnego, obcego. Czas oddać Scratcha we władanie tkanki do której należy. W ręce różnorodnej, twórczej, nieformalnej edukacji. Czas na edukacyjną salsę! Tylko edukacyjny karnawał może nas uratować.

Wpis i tłumaczenie klipu powstały w ramach projektu Amazon STEM Kindloteka, którego Cyfrowy Dialog jest partnerem.

1 thought on “Idee kreatywnego uczenia (się) – Peers (Salsa)”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Secured By miniOrange